Tweede kampdag in Antwerpen


Groep 3 – 5 jaar

Vandaag was onze opdracht zoeken naar woestijnmuziek. Goh, wat zit er allemaal in een woestijn. Zand, slangen, krokodillen,… Ons ‘zwembad’ was leeg, het water was er uit. Deze moesten we nu opvullen met zand. Hmm, maar waar halen we dan weer zand vandaan? Een zandbak is er niet en niemand had zand in zijn zakken. Plots hadden we daar dan toch zand gevonden. Een zak vol, we scheurden de kladblaadjes met volle teugen en deden deze in onze teiltjes en het zwembad. Ja, je lees het goed. Kladblaadjes, dit was ons zand. Als we geen zand hebben, dan doen we wel alsof. Ondertussen oefenden we in het scheuren:)

Slangen ontbraken nog. Deze werden snel boven gehaald, de vissen van gisteren waren plots slangen geworden (lintjes). Op echte slangenmuziek bewogen de slangen om ons heen, zachtjes over de grond, rond ons lichaam en in het zand. Maar euh, we kunnen ook gerust zelf slangenmuziek maken. Dit deden we via de éénvingerfluitjes. Een fluitje met één gaatje erin.

Binnen konden we het ‘voel-de-vis-in-je-lichaamspel’. Niet eenvoudig, maar wel heel rustgevend. Alle kinderen lagen op een lakentje op de grond. Ondertussen hoorden we zeer zachte muziek. En onze Blub-de-vis verscheen plots in onze buik. Hij zwom zo naar onze knie, dikke teen (schudde daar eens met zijn vinnen), zwom verder naar onze arm en kwam uiteindelijk terug in onze buik.

De appelsienen en de appels gingen goed binnen (we waren zeker met drieën aan het schillen, soms zelfs met vieren), ondertussen tussen de regendruppels door speelden we op de koer met de fietsjes of vonden we een nieuw spel uit.

Na de pauze verschenen de klankstaven. Her en der zaten kinderen op de grond en zochten naar de juiste klanken. Hele luide muziek of juist zeer zacht, slangen, krokodillen of juist gewoon Blubmuziek.

Onze ideeën geraakten we niet alleen kwijt op de instrumenten, maar ook op papier. Met wasco maakten we heuse fantasieën.

Vandaag hadden we het boek ‘De mooiste vis van de zee, zoekt vrede’, van Marcus Pfister gelezen. We hadden ons boek nog niet uitgelezen of pardoens stonden daar al de ouders voor onze neus. Een hele verrassing.

 

Groep 6 – 8 jaar

Na onze douche kwam Blub de vis terug op het toneel… Hij had een vriendje bij: Krok de Krokodil! Nadat zij hun verhaal gedaan hadden, zijn we naar boven getrokken.

We hebben elkaar begroet op alweer een speciale manier. We moesten op onze poep acheruit gaan schuiven tot we een rug van iemand anders voelden. Dan zeiden we goeie dag door de hele rug te voelen van de ander. Van bovenaan bij de nek tot aan onze poep. Lekker voelen en wriemelen dus…

We hebben wat gepraat over de woestijn (waar krok de krokodil was) en daarna deden we de woestijndans. En weet je? We konden alle dingen waarover we gepraat hebben horen in het liedje. De kameel kwam voorbij, we hoorden een gesluierde vrouw dansen, iemand speelde op zijn fluit en de slang kwam dansend uit haar mand. Jawel, alles hoorden we en daar konden we ook mooi op bewegen.

Daarna kwam een groot arsenaal aan materiaal tevoorschijn. Waw, zovele nieuwe instrumenten. De zoektocht kon beginnen. Welk instrument past het best voor de dieren te verklanken? We hadden de tamboerijn samen met de shakers voor de ratelslang, een trommel die het ritme van een voorbij stappende kameel nabootste, en ja, zelfs de prikken van de cactus konden we horen van het houtblokje.

Dan kwam een kort verhaaltje over de woestijn dat ondersteund werd door de kinderen met de instrumenten. Je kon bvb de krokodil horen aankomen, eerst zachtjes in de verte om daarna steeds dichterbij te komen (en luider te klinken…)

Geweldig! En het kwam er allemaal zo vlotjes uit.

Oei oei, wat vliegt de tijd in de woestijn… Appelsien en appel, een grote beker water. Eventjes op de fietsen om daarna terug aan de slag te gaan met de instrumenten.

Wat tijd nemen om de kinderen te laten experimenteren. Door de kinderen hun gang te laten gaan kwamen we uit op een gecontroleerde chaos en dat leidde tot spontane bewegingen van kinderen waardoor het precies anders ging klinken.

Vanuit het experimenteren en de praktijk werd de DIRIGENT geboren.

Nu mochten de kinderen zelf dirigent zijn van het orkest. Beetje een raar gevoel, iedereen die precies doet wat je wil, zonder dat je woorden gebruikt. En trouwens, wist je dat je iedereen samen kan doen stoppen met spelen? Vraag maar eens aan je kinderen hoe je dat doet. Vele kinderen konden ook met hun ogen ook dirigeren.

Grrrr, Grrr,… Juffie, mijn buikje begint te grommen. Zullen we dan maar gaan eten?

Gezellig samen onder het afdakje de boterhammetjes opeten. Er was wel regen, maar zo leuk om eens buiten te zijn. Sommigen gingen terug op de fiets, anderen zaten rustig te kijken, nog anderen hun taal wat aan het ‘verwestvlaamsen’. Johanne vond dat HEWELDUH!!

Na het middagmaal konden we genieten van een rustgevende en zo deugddoende relaxatie door Erika. Werkelijk iedereen genoot van het momentje met zichzelf. Wie nog even meer tijd wou voor zichzelf kon beneden blijven, anderen konden gaan knutselen en velen gingen terug aan de slag met hun trommels…

Na enige tijd waren we allemaal terug boven. Wat mooi om te zien. Tijd en ruimte voor de kinderen om alles wat ze in de voormiddag opgenomen hadden op hun eigen manier en eigen tempo naar buiten te brengen.

Heuse concerten, een wondermooie muzikale dialoog trok mijn aandacht.

Een korte onderbreking voor wat bananenmilkshake, rijst- of speltkoek, of appelsap.

Niet te lang, want iedereen wou terug om verder te doen met hun ontdekken, creëren, samen spelen of tekenen.

Wat ging die namiddag vlug voorbij… Wij hebben genoten om jullie kinderen te begeleiden op hun zoektocht. Wij hebben aangereikt en jullie kinderen hebben wonderlijke dingen gemaakt. Ze zullen goed slapen…